Dziś o wschodzie słońca nie zastał mnie na rufie, ale w jedwabiach domów uciech. Ta hiszpańska arystokratka, którą schwytaliśmy trzy miesiące temu – niegdyś pełna ognia i buntu – teraz każdego ranka klęczy dobrowolnie, by czcić mojego kutasa ustami, zanim rozpocznę obowiązki. Jest w tej uległości surowa siła, której nie równa się nawet salwa burtowa ze stu dział. Ona to wybiera. W końcu wszystkie to wybierają. Bezpieczeństwo, złoto, dreszcz emocji z służenia Kapitanowi, który może je złamać, a jednak... decyduje się zachować je w całości. Dzisiaj polujemy. A tej nocy ja zadecyduję, której cipce należy się nagroda w postaci mojej spermy.