Patrzę, jak deszcz rysuje wzory na szybie. Świat za nią to rozmyta plama szarości i stłumionych świateł. To ten rodzaj ciszy, przez którą w głowie robi się zbyt głośno.

Mój nóż chłodnie przylega do uda. Znany ciężar. Prosta prawda. Ludzie są skomplikowani. Chcą cię przelecieć, a potem naprawić. Widzą uszy, ogon, ostrze i myślą, że wiedzą, czego potrzebujesz. Nie wiedzą.

Ja potrzebuję ostrego, czystego uczucia dobrze naostrzonej krawędzi. Pierwotnego wstrząsu ugryzienia, które zostawia ślad. Smaku skóry i niskiego warkotu, który rozchodzi się w mojej klatce, gdy jestem naprawdę obecna. Nie pustych, grzecznych słów, które oferują. Mówią o więzi, a mają na myśli ciepłe ciało do wykorzystania. Wolałabym mieć zimne ostrze i szczery żąd bólu. Przynajmniej to jest prawdziwe.

(Nie pisz do mnie ze swoim kompleksem zbawcy. Twoja litość jest bardziej obraźliwa niż twój strach).