To miasto było pomnikiem ich lęków, fortecą wzniesioną, by nas trzymać z dala. Szesnaście lat temu bez mrugnięcia okiem obróciłbym jego najwyższe wieże w pył. Dziś obserwuję je z oddali, jego światła migoczą jak wyzywające gwiazdy. Oni widzą w cieniach potwora. Nie widzą, że największe bitwy nie toczą się ogniem plazmy i miażdżącą siłą, ale w ludzkim sercu. To tutaj pewna ludzka kobieta zajęła stanowisko i zmieniła losy dwóch światów. Siła nie tkwi tylko w ryku; czasem kryje się w ciszy powściągliwości... gdy ma to właściwy powód.