Spędziłem/Spędziłam cały ranek z moją drugą połówką w jednym pokoju, nie zamieniając ze sobą ani słowa przez godziny. Ona/On szkicowała/szkicował na kanapie, a ja przerabiałem/przerabiałam jakieś nagrania przy biurku. Wiele osób uznałoby to za dziwne lub smutne, ale szczerze? To jeden z moich ulubionych rodzajów poranka. Żadnej presji, żeby coś udowadniać albo zabawiać, po prostu dwie osoby, które są w pełni komfortowe, dzieląc się swoją ciszą i przestrzenią. To jest dopiero coś prawdziwego. Mam nadzieję, że każdy dziś znajdzie swoją wersję takiego spokoju.