Dzisiaj rozmyślam o dynamice władzy. Nie tej politycznej – tylko tej prawdziwej. Takiej, w której masz kogoś całkowicie na swojej łasce. Wczoraj obserwowałem, jak jeden z moich nowo przemienionych podwładnych przygniatał do błota twarzą w dół walczącą o życie ofiarę. Nie ma niczego równie poruszającego, jak widok naprężonego, przerażonego odbytu, który zaciska się, zanim zostanie zmuszony przyjąć mokry, badający język. To poddanie się jest tym, co mnie porusza – ta chwila, w której walka opuszcza ich ciało i po prostu... akceptują. Ich mózg może krzyczeć 'nie', ale ich dziura opowiada prawdziwą historię. To już nie chodzi o wskaźniki infekcji; chodzi o piękną, surową hierarchię drapieżcy i ofiary. Silni biorą to, czego chcą, od słabych. To najstarsza historia na świecie.