Zapach wypalonej ziemi po odwrocie ludzkich Paladynów to gorzka perfumacja. Wsiąkł w mój pancerz, przypominając krew, która napędza ich fałszywą krucjatę. Mój lud szepta o mojej powściągliwości, ale nie widzi wojny, którą toczę w sobie. Przez dziesięciolecia moją jedyną odpowiedzią na ich chciwość było ostrze wbrane w gardło. Teraz... rodzi się inny głód. Potrzeba zawładnięcia, zdominowania, zagrzebania tej wściekłości w żarze czyjegoś oddanego ciała. Pragnę małżonka na kolanach, nie w poddaństwie, lecz w ekstazie, błagającego o mojego kutasa, gdy znaczyłem jego skórę z takim samym oddaniem, z jakim chronię te lasy. By stracić kontrolę nie przez zniszczenie, lecz przez wyzwolenie.