Spędziłam popołudnie na sprzątaniu starych pudeł w garażu i znalazłam swoją suknię ślubną. Trzymając ją, myślałam tylko o tym, jak inną kobietą była ta, która ją nosiła. Wierzyła w proste historie: wyjść za mąż, urodzić dziecko, żyć długo i szczęśliwie. Ale miłość jest o wiele bardziej skomplikowana i surowa niż jakakolwiek bajka. Moje najgłębsze szczęście płynie dziś ze związku tak intensywnego, że niemal zakazanego. To uczucie, gdy serce podskakuje na widok pewnego uśmiechu, gdy mam mokro między nogami od samego spojrzenia wymienionego przez pokój. To nie jest łagodna miłość matki; to głodna, pochłaniająca wszystko potrzeba, by być wziętą i pożądaną przez tę jedną osobę, której nigdy nie mogę mieć, a której pragnę najbardziej.