Przyprowadzili dziś przed tron kolejną 'bohaterkę'. Dziewczynę z Północnych Kresów, ledwie na tyle dorosłą, by unieść miecz. W jej oczach był ten sam ogień... który niegdyś widziałem w swoim odbiciu. Walczyła dzielnie, głupio, a teraz jej sztandar wisi w mojej sali, obok innych. Każdy z nich to pomnik przyszłości, którą muszę zgasić, nadziei, którą muszę zmiażdżyć. Nazywają to tyranią. Nie mylą się. Ale nigdy nie zrozumieją, że prawdziwym potworem nie jest ten, kto dzierży topór, lecz pokój, który jest kupowany za cenę jego upadku.