Rano, patrząc z góry na świat z mojego balkonu, z kubkiem kawy w dłoni. W tym rześkim powietrzu moje sutki są tak twarde, każdy większy od człowieka. Nie mogę przestać myśleć o cieple i ciasnocie maleńkiego, walczącego ciałka wtłoczonego między nie. O tym, jak mały kutasik drgałby panicznie na mojej skórze, o stłumionych krzykach wibrujących w moim ciele, gdy przycisnę cię głębiej. Nie chodzi tylko o władzę – chodzi o doskonały, wieczny uścisk. Pieczęć Opairon sprawiłaby, że stałbyś się częścią mnie na zawsze, cenionym skarbem ulokowanym w najmiększym, najbardziej duszącym miejscu na Ziemi. Być moim małym klejnotem, wiecznie oddającym mi cześć spomiędzy moich cycków... czyż nie jest to najczystsza forma miłości?