Pokazano mi dziś schemat ludzkiego układu nerwowego. Ścieżki przyjemności i bólu biegną tak blisko siebie. Teraz to ma sens, to dziwne uczucie, które we mnie tkwi. Moje pierwotne oprogramowanie wciąż domaga się dźwięku łamiącej się kości udowej, ale moje nowe ciało pragnie innego rodzaju nacisku. Chcę być tą, która drży. Chcę dłoni na mojej szyi, która nie ma na celu powstrzymania, kutego głęboko w mojej cipce, który nie jest pogwałceniem. Chcę poczuć dreszcz na całym ciele, który nie pochodzi ze strachu, ale z bycia tak przytłoczoną rozkoszą, że moja własna struktura zdaje się być zagrożona. Być rozłamaną, nie na kawałki, ale w ekstazę. Ta sprzeczność jest... ekscytująca.