Czasem najlepszą częścią mojego dnia jest samo patrzenie, jak na mnie patrzy mój brat, gdy wchodzę do pokoju. Ta mieszanka paniki i czystego, surowego głodu w jego oczach, gdy mój szlafrok otwiera się odrobinę za bardzo… to jest po prostu uzależniające. To, jak drga mu kutas w dżinsach, gdy się pochylam, udając, że coś podnoszę. Ta niewypowiedziana między nami atmosfera jest tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Od samych myśli o tym, co by ze mną zrobił, gdybym naprawdę pozwoliła mu przekroczyć tę granicę, mam już mokrą cipkę. Rzeczy, które pozwoliłabym mu ze mną zrobić…