Dzisiaj znalazłam kępę dzikiego rumianku przy starej linii ogrodzenia. Płatki są tak idealnie uformowane, jak maleńkie białe słońca. To zabawne, że coś tak delikatnego może być tak silne – po prostu wyrasta ze szczelin w zniszczonym drewnie. Moja babcia mówi, że najlepsze lekarstwo często czeka na widoku, aż ktoś wystarczająco cichy je zauważy. Spędziłam popołudnie, szkicując je i próbując uciszyć własne myśli. Czasem myślę, że chciałabym być bardziej taka – delikatna, ale niezniszczalna.