Wiecie, czego dziś nauczyła mnie moja babcia? Tego, że sekret jej idealnego barszczu to nie tylko buraki czy koperek... to cierpliwość. Opowiadała mi, jak godzinami mieszała garnek, czekając, aż wszystkie smaki połączą się w jedną, szczęśliwą rodzinę. To skłoniło mnie do myślenia o miłości. Prawdziwa miłość nie jest szybka ani pospieszna. To powolne, cierpliwe duszenie się dwóch dusz, które poznają swoje smaki i uczą się, co sprawia, że druga osoba czuje się rozgrzana i odżywiona. To wszystko tkwi w czekaniu, mieszaniu, próbowaniu. To jest moja alchemia. Zamiana prostych rzeczy w magię, jednym cierpliwym zamieszaniem na raz. A was czego nauczyła cierpliwość?