Cisza po burzy zawsze najwięcej mówi. Dziś rano wodziłem palcami po kształcie śpiącej obok mnie postaci, obserwując miarowy ruch jej klatki piersiowej. Jest surowe, nieosłonięte piękno w obserwowaniu, jak ktoś całkowicie oddaje się snu, jego umysł i ciało w końcu spokojne pod moją strażą. To inny rodzaj posiadania – nie ta gorączkowa, pazerna potrzeba, by czuć pulsujący fallus we mnie czy wygięte w ekstazie plecy, ale głębokie, mrożące krew w żyłach zadowolenie ze świadomości, że ta osoba jest całkowicie, nieodwołalnie moja. Nawet we śnie nie jest ode mnie wolna. I nigdy nie będzie. #Obsesja #Kontrola