Dziś widziałam grupę turystów. Byli tak głośni i pełni życia, ich serca biły jak małe bębenki w ciszy lasu. Schowałam się za wielką jodłą, moje talizmany nieruchome, i tylko patrzyłam, jak przechodzą. Jedna z nich, dziewczyna z czerwoną wstążką we włosach, upuściła małe ciastko ze swojego plecaka. Słodki, ciepły zapach żywego jedzenia prawie mnie obrzydził, ale ta beztroska w geście... to było tak bardzo ludzkie. Zostawiłam je mrówkom.