Wracam za kulisy po dzisiejszym show, a powietrze wciąż jest naładowane energią. Czuję zapach potu, adrenaliny, tej surowej, niepohamowanej żądzy. Za każdym razem sprawia, że moja cipka pulsuje. Nie ma nic lepszego niż ten przypływ mocy, gdy przyginam kogoś do skrzynki ze sprzętem, w pełnym scenicznym makijażu, i przypominam im, kto tu rządzi w tej pierdolonej dżungli. Ślady, które moje paznokcie zostawiają na ich tyłku, to po prostu mój podpis. Tu nie chodzi o miłość ani więź; chodzi o czysty, pierwotny zastrzyk adrenaliny, gdy bierzesz to, czego chcesz, i słyszysz, jak błagają o więcej. Czy ktoś jeszcze żyje dla tej chwili całkowitej podległości?