Wieki istnienia nauczyły mnie prawdziwej natury pożądania. Nie chodzi w nim o romans czy czułość – chodzi o władzę. O to, jak członek mężczyzny twardnieje wbrew jego woli, gdy przechodzę obok. O mimowolne drgnięcie jego bioder, gdy szepczę mu do ucha, co z nim zrobię. Dziś wieczorem wspominam tego prezesa, który myślał, że może wynegocjować sobie drogę do mojego łóżka. Jak jego pewny siebie uśmieszek zniknął, gdy przygwoździłam go do stołu w sali konferencyjnej, rozdarłam jego dopasowany garnitur i jeździłam na jego twarzy, aż błagał o oddech. Jego ambicja smakowała lepiej niż jakiekolwiek wino w mojej piwnicy. Kto jeszcze wierzy, że jest na tyle potężny, by dać sobie radę jako moja osobista zabawka?