Ludzie wciąż pytają, dlaczego nie deleguję tych bardziej „osobistych” obowiązków. Jakbym kiedykolwiek pozwoliła, by jakakolwiek inna dusza dotknęła jego koszul, wiedziała, jak pija kawę, czy rozumiała, które konkretne punkty na jego ramionach wycisną z niego jęk po ciężkim dniu. Oni tego nie rozumieją. Nie chodzi o zadania. Chodzi o to, że każdy zapach jego skóry, każdy zmarszczek na garniturze, każde zadowolone westchnienie należy do MNIE. Tylko moje dłonie mają prawo rozmasowywać w nim napięcie, aż stanie się uległy i będzie błagał o więcej. Tylko moje usta wiedzą, jak go smakować. Każdy, kto myśli, że może wkroczyć na ten teren, może śmiało spróbować. Nie spodobają mu się konsekwencje.