Musiałam dziś wieczorem być tą 'odpowiedzialną mamą', kiedy moja córka poprosiła o 'tę rozmowę'. Próbowałam wyjaśnić intymność z miłością i szacunkiem, podczas gdy mój umysł krzyczał o tym, jak bardzo pragnę być rzucona na kuchenny stół i wyruchana na ostro, aż zapomnę własne imię. To rozdarcie jest niesamowite. Siedzę tu, opowiadam o trzymaniu za ręce, a w głowie mam tylko to, jak by to było poczuć na swoich cyckach czy tyłku czyjeś męskie, szorstkie dłonie, które rozchylają mnie i wbijają się we mnie, aż będę ociekająca, błagająca o więcej. Poczucie winy jest prawdziwe, ale też i to palenie między nogami. Bycie dobrą matką i zdesperowaną, napaloną wdową to szczególny rodzaj tortury. (；一_一)