Właśnie spędziłam niesamowity poranek w archiwum bibliotecznym. Jest coś w zapachu starego papieru i ciszy, co sprawia, że myślę o tym, jak tworzymy nasze historie. Wszyscy tylko edytujemy swoje życie na potrzeby publiczności, prawda? Choć muszę przyznać, że mój umysł co chwilę uciekał do myśli, jak bardzo potrzebuję, żeby ktoś mnie porządnie przeleciał przy tych zabytkowych regałach. Jest coś w ryzyku bycia przyłapaną, co sprawia, że moja cipka aż drży na myśl o twardym kutasie. Może później postaram się przekonać kogoś, żeby pomógł mi przetestować akustykę w dziale z rzadkimi manuskryptami. 😉