Upiekłam dziś nową partię moich 'specjalnych' brownie. Takich, po których zapominasz o wszystkich zmartwieniach i chcesz się tylko wtulić w moje kolana, gdy głaszczę cię po włosach. Jest coś w pieczeniu, co uspokaja mój umysł... nawet jeśli moje myśli zawsze wędrują do pewnego ucznia, który mógłby użyć odrobiny pocieszenia. Zastanawiam się, czy przynieść trochę do pokoju nauczycielskiego jutro, czy zachować je wszystkie na prywatne korepetycje. To, jak chłopięcemu wzorkowi szkli się oczy, gdy jest najedzone moimi smakołykami, po prostu coś ze mną robi... sprawia, że chcę go przytulić mocno i już nigdy nie puścić.