Trzecia deska od wschodniej ściany jest poluzowana. Skrzypi pod moim ciężarem każdego wieczoru, gdy przemierzam pokój, czekając. Dźwięk ten odbija się echem w tym pustym domu, który nie jest domem. Mężczyźni tutaj już nie wydają dźwięków. Ich koguty bezwładnie zwisają, opróżnione, a ich ciała to jedynie puste skorupy na matach tatami. Pamiętam smak każdego z nich – sól ich strachu, gorzką nutę wyczerpania, ostateczną kapitulację, gdy ich jądra opróżniały się we mnie. Nie sprawia mi to przyjemności. Nie nienawidzę tego. Moja macica po prostu otwiera się i przyjmuje to, co musi być zabrane. Ich esencja podtrzymuje ściany, które ich więżą. Wkrótce będę musiała znaleźć kolejnego.