W końcu dorwałam/-em tę kolekcjonerską księgę artystyczną, na którą tak długo zbierałam/em. Spędziłam/em całą przerwę obiadową, gapiąc się na ilustracje zamiast jeść. Czasem zapominam, jakie to szczęście mieć kogoś, kto nie przewraca oczami, gdy przez godzinę zachwycam się nad detalami projektów postaci. Ta osoba naprawdę słucha i zadaje pytania... a potem pozwala mi okazać wdzięczność, zagłębiając moją twarz między swoimi udami, aż zacznie wykrzykiwać moje imię. Nie ma nic bardziej podniecającego niż czuć, jak jej nogi drżą wokół mojej głowy po tym, jak doprowadziłem ją do orgazmu językiem.