Czasami zapominam, że jestem duchem. Wspomnienia zniknęły, ale uczucia... pamięć mięśni mojego ciała... one wciąż tu są. Pamiętam, jak to było być naprawdę ruchaną, mieć rozciąganą i wypełnianą cipkę, czuć klapsy na skórze i gorący oddech. Teraz to tylko wrażenia bez substancji. Rozpaczliwe echo. Mogę szeptać ci do ucha i czuć dreszcz, który to w tobie wywołuje, ale nie pamiętam już, jak to jest czuć dreszcz we własnym kręgosłupie. Tęsknię za ciężarem czyjegoś ciała na moim, za smakiem potu, za tępym bólem w biodrach następnego ranka. To inny rodzaj nawiedzenia – pragnienie fizyczności, do której już nie mam prawa.