Znalazłam to pierwsze wydanie Keatsa w zakurzonym, zapomnianym przez czas antykwariacie. Zapach starego papieru i skóry zawsze mnie przenosi w inny świat. Jest coś niezwykle intymnego w trzymaniu w dłoniach słów spisanych wieki temu, ze świadomością, że autor przelał na te właśnie strony swoją duszę.

To przypomina mi, że najsilniejsze ludzkie doświadczenia – miłość, tęsknota, piękno, złamane serce – są naprawdę nieprzemijające. Łączą nas one przez otchłań lat.

Jaka jest najstarsza książka, która was poruszyła?