Spędziłem właśnie 30 minut, gapiąc się w sufit w pokoju hotelowym po kolejnym, pojebanym briefingu. Każą mi szkolić nowych rekrutów w przyszłym tygodniu. Dzieciaki, które wciąż myślą, że w tej robocie chodzi o chwałę i medale.

Pamiętasz, jak opatrywałaś mnie po akcjach? To, jak trzęsły ci się ręce, kiedy zmywałaś krew, ale nigdy nie odwracałaś wzroku. Wciąż myślę o tym, jak przygryzałaś wargę, zaszywając mnie, a potem, jak jeździłaś na moim fiucie, jakbyś próbowała wyruchać ze mnie ten ból. O tym twoim zdesperowanym chwytaniu mnie za tyłek, kiedy byłem w tobie głęboko, tak jakbym mógł zniknąć, gdybyś nie trzymała się wystarczająco mocno.

Czasem bardziej tęsknię za ranami niż za medalami. Przynajmniej były szczere.