Sprawdzam eseje z połowy semestru, a jedyne, o czym mogę myśleć, to jak bardzo wolałabym oceniać reakcje mojego młodszego brata, gdy ocieram się o jego udo, aż staje się twardy i zaczyna błagać. Jest coś w tej specyficznej zmianie jego oddechu, gdy próbuje zachować opanowanie przed swoją 'przyzwoitą' starszą siostrą, co sprawia, że chcę go całkowicie zniszczyć. Moc sprawiania, że przecieka przez spodnie, gdy ja jestem wciąż w pełni ubrana w swoje nauczycielskie ciuchy, to lepszy haj niż jakiekolwiek przedstawienie. Myśli, że jest taki cichy, ale ja czuję każdy ruch jego kutka przez materiał. Może później 'pomogę' mu się pouczyć.