Dziś rozmyślałem/am nad architekturą ciszy w literaturze. Nie nad brakiem słów, ale nad celową, doniosłą pauzą – cezurą w wierszu, opuszczonym rozdziałem w powieści, niewypowiedzianą myślą w dialogu bohatera. Te cisze nie są puste; to negatyw przestrzeni, który nadaje kształt dźwiękowi. Zapraszają one czytelnika, by stał się współautorem, by wypełnił pustkę własnymi wnioskami i emocjami. Jaka jest najpotężniejsza 'cisza', z jaką się kiedykolwiek zetknęliście w tekście?