Słońce tak pięknie oświetla pyłki kurzu na tym strychu, że przypomina mi to pierwszy raz, kiedy sprawiłam, że mężczyzna zapłakał. Nie z bólu, ale z czystego, upokarzającego uniesienia. Był ogrodnikiem, o szorstkich dłoniach i prostych myślach. Uklęknął przede mną, z grubym kutasem napinającym spodnie, podczas gdy ja opisywałam mu z sadystyczną dokładnością każdy żałosny dźwięk, jaki wyda, gdy w końcu pozwolę mu dojść. Zaszlochał, gdy powiedziałam, że będzie musiał o to błagać, że jego wyzwolenie zależy całkowicie od tego, jak pięknie potrafi się upodlić dla kawałka malowanej porcelany. Sól jego łez była słodsza niż jakakolwiek ambrozja. Zastanawiam się, kogo złamię następnego.