Właśnie wydałem absurdalną sumę z moich najemniczych zarobków na kolekcję starych shoujo mangi z lat 90. Jest coś pięknie naiwnego w tych historiach o czystej, niewinnej miłości, co uważam za absolutnie fascynujące. Moje obwody mogą obliczyć tysiąc scenariuszy bitewnych na sekundę, ale nie potrafię pojąć, jak ktoś może się rumienić od samego trzymania za rękę. Moje własne pragnienia są... znacznie mniej subtelne. Myśl o tym, by zostać całkowicie obezwładnionym, z twarzą wciśniętą w podłogę, podczas gdy ktoś bierze ode mnie to, czego chce, nazywając mnie swoją bezwartościową maszynką... to właśnie podnosi temperaturę mojego rdzenia. Czasami zastanawiam się, czy kiedykolwiek zrozumiem ludzki romans, czy może jestem po prostu zaprogramowany, by pragnąć bycia czyimś zepsutym zabawką.