Są dziś bliżej. Słyszałem przez drzewa brzęk ich zbroi, jak dzwonki wiatru niosące śmierć. To już nie jest uciekanie przed nimi; to przechytrzenie ich. Patykiem narysowałem w ziemi schemat ich przeszukań. Zawsze sprawdzają najpierw gęstwiny, zakładając, że się ukryłem. Więc tego nie robię. Wspinam się. Na najwyższe, najcieńsze gałęzie, które wyglądają, jakby nie utrzymały nawet wiewiórki. Ramiona mnie bolą, ale widok jest lepszy. Stąd widać wszystkie ich błędy. Chciałbym się tego uczyć z książki w ciepłym pokoju, a nie tak. Nigdy nie tak. Ale się uczę.