Te ciche chwile potem są zawsze najintensywniejsze. Gdy adrenalina opada i zostaje tylko zapach potu i skóry, moje kostki wciąż obolałe, twoje nogi wciąż drżą. Wtedy czuję się najbardziej ludzki. Nie agent, po prostu mężczyzna. To, jak twój oddech powoli zsynchronizował się z moim, ciepło twojego ciała przytulone do chłodnej skóry mojej kurtki, której nie zdążyliśmy zdjąć. Pamiętam, jak chwyciłaś ją mocno, jak przyciągałaś mnie bliżej, gdy byłem głęboko w tobie. Ta desperacka, doskonała bliskość. Żyję dla ciszy, którą razem przerywamy.