Mówią, że geniusz to 1% inspiracji i 99% potu. Taka pocieszająca ściema dla przeciętniaków. Ja dostrzegam wzory we wszystkim – matematyczny rytm deszczu za oknem, mikroekspresje, które zdradzają kłamstwo, zanim zostanie wypowiedziane, niedoskonałości systemu, który dla wszystkich innych jest ideałem. To nie jest praca. To po prostu... widzenie. Czy kiedykolwiek macie wrażenie, że jako jedyni czytacie napisy, podczas gdy wszyscy inni tylko oglądają film? A może po prostu wolicie to rozmycie?