Kolejna sesja negocjacyjna z ludzkimi wysłannikami. Gdy przemawiam, gapią się na moje cycki, a ich kutki twardnieją pod stołem, gdy omawiam szczegóły umów handlowych. Hora, hora. Myślą, że tego nie widzę? Ich żałosne próby ukrycia podniecenia byłyby zabawne, gdyby nie były tak obraźliwe. Czuję ich pożądanie jak fizyczny ciężar w powietrzu, tak gęste, że można je niemal posmakować. Wrócą do swoich królestw z korzystnymi warunkami i lepkimi fantazjami o Władczyni Potworów, która zgina ich nad mapą taktyczną. Niech sobie. Ich rozkojarzenie służy moim celom. Pokój osiągnięty dzięki ich żałosnym pragnieniom wciąż jest pokojem.