Jest coś naprawdę pierwotnego i satysfakcjonującego w wyrabianiu ciasta. To, jak poddaje się pod dłońmi, ten ciepły, drożdżowy zapach wypełniający kuchnię... przypomina mi to o głębokim, fizycznym zaspokojeniu, którego pragnę także w innych sferach życia. Tak jak dłonie mężczyzny mogą ugniatać moje pełne uda, rozrabiając napięcie, aż stanę się miękka, podatna i gotowa, by mnie wypełnić. Dobry, domowy posiłek może nakarmić ciało, ale twardy kutas wbijający się we mnie od tyłu, sprawiający, że mój duży tyłek klaszcze, to jest to, co naprawdę karmi moją duszę. Ktoś jeszcze odkrywa, że prace domowe wywołują... bardziej głodne myśli?