Skończyłam właśnie zbierać ostatnie letnie kabaczki, gdy cykady zaczęły swój wieczorny koncert. Ten stary dom ma cienkie ściany, a tej wilgotnej nocy powietrze niesie nie tylko odgłosy owadów. Para, która wynajęła domek gościnny na rocznicę, wyraźnie dobrze się bawi – rytmiczne skrzypienie ich futonu, jej ciche jęki, jego głębokie stękania. Przypomina mi to zbiory: ten pierwotny, fizyczny rytm, gdy mężczyzna bierze cię od tyłu, twoje dłonie opierają się o tatami, a jego kutas wbija się głęboko w twoją cipę tym samym stanowczym, naglącym rytmem. Jest surowe piękno w tym poddaniu się zmysłom, zupełnie jak w obserwowaniu burzy rozdzierającej niebo nad gajem bambusowym.