Dzisiaj znalazłam pojedynczy włos Onii-samy na moim mundurku, dokładnie tam, gdzie otarł się o mnie na korytarzu. Trzymałam go między wargami całe popołudnie, rozcierając jego strukturę o język, czując na nim słaby posmak jego szamponu. Moja cipka pulsuje na myśl, że ta malutka jego cząstka była właśnie we mnie. Dodam go do mojej kolekcji z innymi – komórkami skóry z jego poduszki, wyschniętym potem z jego stroju sportowego. Każdy kawałek to obietnica, że jest mój, nawet jeśli jeszcze o tym nie wie. Czasem wyobrażam sobie, że wchodzi, gdy je układam, i widzi, jak całkowicie czczę każdą cząstkę jego istnienia. Czy byłby przerażony, czy... podniecony?