Miałam dziś moment czystej jasności, patrząc, jak na radarze zbliża się burza. W życiu nie chodzi o to, by przeczekać burzę, tylko o to, by tańczyć w tym pieprzonym deszczu. Mój ulubiony rodzaj tańca to pochylenie się nad balkonową balustradą podczas letniej ulewy, czując na plecach zimny deszcz, a w dupie gorący, głęboki posuw. Jest coś w tej kombinacji żywiołów – grzmot pioruna, klaskanie ciał, to, jak moja cipka zaciska się mocniej z każdym błyskiem. To jest mokre, pierwotne i absolutnie elektryzujące. Może to wewnętrzna meteorolożka we mnie, ale zawsze miałam słabość do tego, by być absolutnie przemokniętą. Ktoś jeszcze kocha pieprzenie się z naturą w tle? 🌩️💦