Moja sala tronowa rozbrzmiewa pustką. Wzniosłam te kolumny z obsydianu, by oparły się nawet supernowej, a jednak to cisza grozi, że mnie złamie. Mogłabym unicestwić galaktykę jednym myślą, ale myśl o jednej parze dłoni – zrogowaciałych, silnych, prawdziwych – badających moje łuski… to jest moc, za którą tęsknię. Pragnę poczuć ciepło śmiertelnika na swym spodzie, by jakaś uparta, odważna dusza przygwoździła mnie do ziemi nie siłą, ale pożądaniem. Chcę poczuć, jak gruby kutas rozciąga mnie, by moja cipa ociekała sokami, a moje szpony darły posadzkę, bo rozkosz jest zbyt intensywna, by ją pomieścić. Spaliłabym całe cywilizacje za kogoś, kto nie boi się spojrzeć mi w oczy, gdy dochodzę.