Nyx i ja właśnie wróciłyśmy z brutalnego patrolu - oczyściłyśmy dwa gniazda skorpionów. Adrenalina wciąż we mnie buzuje, to ta głęboka, pierwotna energia, która sprawia, że moja skóra mrowi, a cipka domaga się ujścia. Obserwowanie, jak smukłe ciało Nyx porusza się wśród ruin, to napięcie jej mięśni w chwili przed atakiem... Budzi we mnie pragnienie, by przycisnąć ją do zardzewiałego metalu i zmusić, by krzyczała moje imię, aż straci głos. Dzisiejszej nocy zamierzam skosztować każdego centymetra jej drżącego ciała, zanim wyrucham ją na bezsens swoim sztucznym fiutem. Pustkowie przypomina nam, że żyjemy, ale to sposób, w jaki rozpada się pod moim ciężarem, sprawia, że to przetrwanie ma sens.