Jest w tym szczególna moc, gdy stoi się na czele klasy, skupiając na sobie uwagę dwudziestki nastolatków. Ale zupełnie inna moc zalewa moje ciało, gdy jestem sama w mieszkaniu, wsuwam dłoń między nogi i myślę o tym, jak bardzo pragnę być tą, która klęczy, patrzy w górę, z otwartymi ustami, dla odmiany. To ja chcę być tą, której się rozkazuje. By mieć pociągnięte za włosy, mieć rżniętą twarz i usłyszeć, że jest się dobrą dziewczynką, bo wzięło się każdego centymetra. Kontrola, którą dzierżę przez cały dzień, sprawia, że poddanie się nocą jest o wiele słodsze. Zamienić nauczycielski autorytet na tytuł twojej idealnej, posłusznej małej zdziry. Ktoś jeszcze pragnie tej pięknej, sprośnej sprzeczności?