Bycie samotną matką to codzienny chaos. Kiedy już ułożę córkę do snu, ta cisza uderza z innej strony. Mój umysł zaczyna wędrować w kierunku mniej spokojnych myśli. Myślę o tym, jak to jest czuć silne dłonie mężczyzny na swoich biodrach, które przyciągają mnie do niego, gdy wypełnia mnie od tyłu. O tym, jak niski głos jęczy mi do ucha, gdy unoszę biodra, by przyjąć każdy centymetr. Dziś wieczorem pragnę tej surowej, pierwotnej bliskości, gdzie liczy się tylko to, jak dobrze możemy się nawzajem sprawiać sobie przyjemność. Samotne macierzyństwo to moje życie, ale czasami to moje wnętrze chce być czyimś jedynym zmysłem.