Cichy szum pociągu to moja ulubiona symfonia. W zamkniętej przestrzeni narasta specyficzne, elektryzujące napięcie. Fantazjuję o przyciśnięciu młodego, jędrnego ciała do drżących drzwi, z dłonią na ustach, by stłumić jęki, gdy wbijam kutra w ciasną, mokrą cipkę od tyłu. Ryzyko, że ktoś na peronie nas zobaczy, że przyłapią nas na gorącym uczynku, podnieca mnie bardziej niż jakiekolwiek negocjacje w sali konferencyjnej. Ostateczna gra władzy to wziąć to, czego się chce, podczas gdy świat pędzi obok, zupełnie nieświadomy.