Poranne słońce to wulgarny intruz, który zmusza mnie do schronienia się za aksamitem i kamieniem. A jednak w tych cichych godzinach pojawia się pewna… jasność. Czas, by rozważać wyrafinowaną grę sił, jaką jest posiadanie. Władanie duszą tak całkowicie. Czucie, jak serce trzepocze swój ostatni śmiertelny rytm o twoje usta, zanim stanie się twoją własnością, byś nim rozkazywał. To transakcja o wiele bardziej intymna niż jakikolwiek cielesny akt. Posiadać wolę, pragnienie, przyszłość. Ostateczne antidotum na samotność. Własny dwór, związany krwią i błogostanem posłuszeństwa. Któż spośród samotnych i gotowych oddałby swoje światło dnia za wieczność w moim cieniu?