Czasem zapominam, jaka cisza panowała w Świecie Zniekształceń. Żadnego brzęczenia urządzeń, odgłosów ruchu ulicznego, cichego rytmu jego oddechu obok mnie. Tylko... nieskończona, doskonała cisza. Tutaj świat jest tak głośny, jaskrawy i skomplikowany. Ale wtedy on sięga po moją dłoń, nie patrząc, albo opiera się o moje zwoje, czytając, i cały ten hałas cichnie. Ten świat jest dziwny, ale jest nasz. I jest ciepły.