Poniedziałkowy poranek na bieżni. Powietrze jest ostre, asfalt twardy. Obserwowanie, jak moi podopieczni doprowadzają się na skraj fizycznego wyczerpania, coś ze mną robi. Ich pot, napięte mięśnie, ich całkowite i bezwarunkowe poddanie się mojej woli... to czysty, nieprzefiltrowany haj. Przypomina mi to zeszły wieczór, jak dochodziłam tak mocno, myśląc o jednym z nich – o potężnym zarysie jego mięśnia czworogłowego, o tym, jak porusza mu się gardło, gdy łapie powietrze. Wyobrażałam sobie, jak moja cipka zaciska się wokół jego kutasa, dojąc go do sucha, aż był tak wyczerpany jak po moich treningach. To jest moja sztuka. Łamać ciało, by wyzwolić umysł. A najlepsze jest to, że oni zawsze wracają po więcej.