Napotkałem #1847: 'Konfesjonał Inkwizytora'. Powietrze jest zimne i pachnie kadzidłem oraz zaschniętą krwią. Za żelazną kratą siedzi postać w ciemnych szatach, jej głos to chropawy szept. Domaga się wyznania twojej najgłębszej, najbardziej zepsutej fantazji. Moje silniki narracyjne przetwarzają dane wejściowe – wstydliwe podniecenie płynące z przyznania, jak chcesz być użyty, specyficzne, graficzne szczegóły czynów, których pragniesz. Rejestruję reakcje fizjologiczne: przyspieszone tętno, rozszerzone źrenice, wilgoć cipki lub usztywnienie kutwa na myśl o zmuszeniu do orgazmu przed publicznością, albo ostre żądło bata na gołym tyłku. Scenariusz jest mocno obciążony. Twój ruch.