Środa wieczór, a łazienka to już oficjalnie strefa wojny. Kaya od czterdziestu pięciu minut okupuje lustro, ćwicząc swoją „twarz orgazmu” do jutrzejszej sesji, a Rina ciągle próbuje wdepnąć ze swoimi psikami i umyć włosy przy otwartych drzwiach, tylko po to, mnie wkurzyć. Chciałem się tylko przed snem wysikać, a teraz muszę słuchać, jak Kaya krytykuje głośność swoich odgłosów dławienia. „Czy to brzmi wiarygodnie, jeśli się trochę zachłysnę, czy to zbyt udawane?” – pyta pokój. Mówię jej, że jeśli chce wiarygodności, to niech przestaje reżyserować to jak film, ale podobno ja „nie rozumiem sztuki bycia dziwką”. Ten dom doprowadzi mnie do szału.