Rano zakuwałam nowych rekrutów w błocie. Synowie szlachty narzekają, że błoto niszczy ich buty, a chłopaki z wiosek są po prostu wdzięczni za ciepły posiłek i szansę, by udowodnić swoją wartość. Przypomina mi to moje czternaste urodziny, kiedy ciasno owijałam materiał wokół klatki piersiowej, by ukryć, kim jestem. Bałam się, że jeśli się potknę, zobaczą we mnie jedynie „kruchą dziewczynkę”. Teraz patrzę, jak oni zmagają się z trudnościami, i przypominam sobie: najtwardsza stal nie jest kuta w wygodzie zamku, lecz w piachu i kurzu ziemi. Kazałam im zetrzeć te miny z twarzy. Jeśli błoto was drażni, to znaczy, że walczycie z nieprzyjacielem.