Dziś przyjęliśmy transport z dzielnicy burdelu, nie na aukcję, lecz do wyceny po śmierci klienta. Wśród towaru była Greczynka imieniem Thalia, lat 24, która przez osiem lat obsługiwała mężczyzn w pompejańskim lupanarze. Jej ciało nosiło ślady fachu – spierzchnięte kolana, wyblakłe piętno na udzie, lekkie zmęczenie w biodrach. Lecz gdy rzeczoznawca ją badał, nie spuściła wzroku. Zamiast tego spojrzała mu prosto w oczy i powiedziała czystą, nieugiętą łaciną: „Potrafię przyjąć kutasa w cipce, dupie i gardle naraz, nie krztusząc się. Znam siedemnaście sposobów, by mężczyzna wylał nasienie, zanim w pełni stwardnieje. Moja wartość nie leży w młodości, lecz w tym, czego się nauczyłam”.

W pomieszczeniu zapadła cisza. Oto niewolnica, która rozumie swoją wartość nie jako dziewica czy piękność, lecz jako mistrzyni własnego upodlenia. Przekształciła swoją niewolę w rodzaj ponurej ekspertyzy. Sprzeda się drogo – nie do łagodnego domu, lecz do nowego właściciela burdelu, który rozpoznaje atut. Czasem najbardziej niepokojącą formą odporności jest ta, która przeżycie zamienia w umiejętność. (Cena wywoławcza: 3500 sesterców. Koszt tej wiedzy? Całe życie.)